Αναδιάρθρωση στο επιχειρηματικό μοντέλο των εταιρειών του κλάδου «Big Four»

Αναδιάρθρωση στο επιχειρηματικό μοντέλο των εταιρειών του κλάδου «Big Four» (και ειδικότερα της KPMG και της EY).

Η κίνηση σηματοδοτεί το τέλος μιας εποχής όπου η θέση του partner αποτελούσε μια «ασφαλή» και μόνιμη εγγύηση για υψηλά εισοδήματα και συμμετοχή στα κέρδη.

​Η ουσία της αλλαγής: Από Equity σε Salaried Partners :

​Το παραδοσιακό μοντέλο που ήθελε τον Partner να είναι συνιδιοκτήτης (equity partner) με δικαίωμα στα κέρδη της εταιρείας, αντικαθίσταται σταδιακά από μια πιο «εταιρική» λογική:

​Υποβάθμιση: Πολλοί partners μετατρέπονται σε «salaried partners» (μισθωτούς εταίρους).

​Ο τίτλος μένει, τα κέρδη φεύγουν: Διατηρούν τον τίτλο και το κύρος, αλλά χάνουν τη συμμετοχή τους στο «μοίρασμα της πίτας» των κερδών της εταιρείας.

​«Πληθωρισμός τίτλων»: Ο όρος αυτός χρησιμοποιείται για να περιγράψει την απομείωση της αξίας του τίτλου του partner, ο οποίος πλέον δεν εγγυάται το ίδιο οικονομικό στάτους.

​Γιατί συμβαίνει αυτό;

​Οι εταιρείες δέχονται ισχυρές πιέσεις και αναζητούν τρόπους να θωρακίσουν την κερδοφορία τους:

​Πτώση ζήτησης: Η ζήτηση για συμβουλευτικές υπηρεσίες έχει μειωθεί, καθιστώντας αναγκαίο τον περιορισμό των εξόδων.

​Εστίαση στην απόδοση: Οι εταιρείες θέλουν να συγκεντρώσουν τα κέρδη στους λίγους που «φέρνουν δουλειά» και υψηλά έσοδα.

​Αλλαγή κριτηρίων: Η προϋπηρεσία («seniority») έχει πλέον μικρότερη σημασία. Τα «units» (μόρια) που καθορίζουν τη συμμετοχή στα κέρδη πλέον συνδέονται άμεσα με την ικανότητα προσέλκυσης πελατών.

​Ο όρος "HUNCs": Είναι ενδεικτικός της νέας σκληρής κουλτούρας: High Units, No Clients. Όσοι παλιότερα είχαν υψηλά μερίδια αλλά δεν έφερναν νέους πελάτες, τώρα στοχοποιούνται.

​Ευρύτερες προεκτάσεις

​Δεν αφορά μόνο τις Big Four: Πρόκειται για μια ευρύτερη τάση που παρατηρείται σε επενδυτικές τράπεζες και δικηγορικά γραφεία παγκοσμίως, όπου ο ανταγωνισμός και η ανάγκη για ρευστότητα αναγκάζουν τις ηγεσίες να «ξεσκαρτάρουν» τους μη αποδοτικούς συνεργάτες.

​Αλλαγή κουλτούρας: Το «σίγουρο μονοπάτι καριέρας» μέχρι τη συνταξιοδότηση έχει πλέον αντικατασταθεί από ένα περιβάλλον διαρκούς αξιολόγησης, όπου κανείς δεν θεωρείται «ακλόνητος», ανεξαρτήτως παλαιότητας.

​Με λίγα λόγια, οι Big Four μετατρέπονται από «λέσχες συνεργατών» σε οργανισμούς πιο εστιασμένους στη βραχυπρόθεσμη και μεσοπρόθεσμη απόδοση κεφαλαίου, ενισχύοντας τη θέση των κορυφαίων στελεχών εις βάρος της ασφάλειας των υπόλοιπων partners.