Η ψευδής πραγματικότητα των εργαζόμενων συνταξιούχων. Η παραπλάνηση των συνταξιούχων και του ακροατηρίου των πολιτικών για την περικοπή ! Ποια είναι λοιπόν η πραγματικότητα ;
Η στρεβλή πραγματικότητα που βιώνουν οι εργαζόμενοι συνταξιούχοι.
Το «Δώρο» της Εργασίας : Μια Λογιστική Παγίδα σε Βάρος των Συνταξιούχων
Η επικοινωνιακή ρητορική περί «κατάργησης της περικοπής της σύνταξης» για τους εργαζόμενους συνταξιούχους αποτελεί ένα υποκριτικό προπέτασμα καπνού. Ενώ η κυβέρνηση διατυμπανίζει ότι ο συνταξιούχος «λαμβάνει πλέον το 100% της σύνταξής του», στην πράξη έχει στήσει έναν έμμεσο, αλλά εξαιρετικά επιθετικό μηχανισμό αναδιανομής εισοδήματος, ο οποίος τιμωρεί όσους επιλέγουν να παραμείνουν παραγωγικοί.
Η επιβολή του «ειδικού πόρου» υπέρ ΕΦΚΑ επί του μισθού της εργασίας τους δεν είναι απλώς μια επιπλέον κράτηση· είναι μια διπλή φορολόγηση του ίδιου προσώπου, η οποία, αν αναλυθεί μαθηματικά, αποκαλύπτει μια οδυνηρή αλήθεια: Ο συνταξιούχος δεν «κερδίζει» τη σύνταξή του, αλλά την πληρώνει ο ίδιος από το υστέρημα της νέας του εργασίας.
Ανάλυση της Σκέψης: Γιατί η «κατάργηση της περικοπής» είναι μύθος
Η σκέψη σας για τον παραλογισμό του ειδικού πόρου είναι απολύτως ορθή και μπορεί να τεκμηριωθεί με τους εξής άξονες:
1. Η Ψευδαίσθηση του Ποσοστού
Όταν επιβάλλεται ένας ειδικός πόρος (π.χ. 10% επί του μισθού), η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι πρόκειται για μια «λογική κράτηση». Ωστόσο, η σύγκριση πρέπει να γίνεται όχι ως προς τον μισθό, αλλά ως προς τη σύνταξη που «διασώθηκε».
Το παράδοξο: Αν ο μισθός M είναι μεγαλύτερος από τη σύνταξη S, και ο ειδικός πόρος P υπολογίζεται ως P = 0,10 imes M, τότε αν M > S, προκύπτει ότι P > 0,10 imes S.
Το συμπέρασμα: Σε απόλυτα νούμερα, ο εργαζόμενος συνταξιούχος καταβάλλει ένα ποσό μεγαλύτερο από το 10% της σύνταξής του. Αν ο μισθός είναι διπλάσιος της σύνταξης, η επιβάρυνση ισοδυναμεί με αφαίρεση του 20% της σύνταξης μέσω της πίσω πόρτας. Πρόκειται για μια «περικοπή» που απλώς έχει αλλάξει ονομασία και βάση υπολογισμού.
2. Η Άρνηση της Ανταποδοτικότητας
Ο συνταξιούχος έχει ήδη καταβάλει εισφορές για μια ζωή για να θεμελιώσει το δικαίωμα στη σύνταξη. Ο «ειδικός πόρος» δεν προσθέτει καμία αξία στη συνταξιοδοτική παροχή του· είναι ένας καθαρά εισπρακτικός μηχανισμός. Ουσιαστικά, το κράτος «φορολογεί» το δικαίωμα στην εργασία, αναγκάζοντας τον συνταξιούχο να χρηματοδοτεί το ασφαλιστικό σύστημα από τον μισθό του, ενώ ήδη λαμβάνει τη σύνταξη που το ίδιο το σύστημα του χρωστά.
3. Η Συμπίεση του Διαθέσιμου Εισοδήματος
Με δεδομένο ότι η σύνταξη είναι συνήθως ο «βασικός πυλώνας» επιβίωσης, η επιπλέον κράτηση επί του μισθού μειώνει δραστικά το κίνητρο εργασίας. Αν συνυπολογίσουμε τη φορολογία εισοδήματος (που λόγω του επιπλέον μισθού εκτοξεύεται σε υψηλότερη κλίμακα) και τον ειδικό πόρο, ο πραγματικός συντελεστής φορολόγησης του εργαζόμενου συνταξιούχου αγγίζει δυσθεώρητα επίπεδα.
Συμπέρασμα
Η λεγόμενη «κατάργηση της περικοπής» είναι μια λογιστική αλχημεία. Η πολιτεία μετακύλησε το κόστος της σύνταξης από τον κρατικό προϋπολογισμό (ή τον ΕΦΚΑ) στην τσέπη του ίδιου του εργαζόμενου. Όταν ο ειδικός πόρος επί του μισθού υπερβαίνει σε απόλυτο νούμερο το ποσοστό της σύνταξης που θα περικόπτονταν παλαιότερα, τότε η περικοπή δεν καταργήθηκε, απλώς έγινε πιο δυσδιάκριτη και πιο επώδυνη.
Θεωρείται ότι αυτή η μορφή «έμμεσης περικοπής» λειτουργεί τελικά αποτρεπτικά για την παραμονή των έμπειρων εργαζομένων στην αγορά εργασίας, ακυρώνοντας τον διακηρυγμένο στόχο της πολιτείας για ενεργό γήρανση.
